Dr Άρης Τσιγκρής

tsigkrisΟ Dr Άρης Τσιγκρής είναι απόφοιτος της Ιατρικής σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εξειδικεύθηκε στη Μαιευτική-Χειρουργική Γυναικολογία, στην αντίστοιχη κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών. Ενδιάμεση εξειδίκευση 2 ετών στην κλινική Gynécologie - obstétrique Hôpital de Hautepierre – Strasbourg / France.

Επανήλθε το 1998 και συνέχισε να εργάζεται ως επικεφαλής του τμήματος Πρόληψη Γυναικολογικού Καρκίνου με μετεκπαίδευση στην γυναικολογική ογκολογία και στη κύηση υψυλου κινδυνου, έως το 2001 στην Gynécologie - obstétrique Hôpital de Hautepierre – Strasbourg / France.

Το 2004 ολοκλήρωσε την διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, στο τμήμα Μαιευτικής-Γυναικολογίας με καθηγητή τον κ. Τσιγγούνη με θέμα την "θεραπευτική επίδραση της TRH στην πρόληψη εμφάνισης συνδρόμου αναπνευστικής δυσχέρειας (RDS) σε πρόωρα νεογνά, μετά από χορήγηση σε μέλλουσες μήτρες με αυξημένη πιθανότητα πρόωρου τοκετού".

Από το 2002 λειτουργεί ιδιωτικό ιατρείο, Μαιευτικής - Χειρουργικής Γυναικολογίας στο Μαρούσι ΑΤΤΙΚΗΣ και είναι επιστημονικός συνεργάτης του Μαιευτηρίου ΙΑΣΩ, με συνεχή μετεκπαίδευση σε επιστημονικά κέντρα τόσο της Γαλλίας όσο και της Αμερικής, με αντικείμενα τη λοίμωξη από τον ιό του hpv {πρόληψη και θεραπεία} καθώς και την κύηση υψηλού κινδύνου και την πολύδιμη κυηση. Είναι μέλος πολλών ελληνικών και διεθνών επιστημονικών εταιρειών, με πολλαπλές παρουσίες σε Ελληνικά και διεθνή συνέδρια και πολλαπλές ιατρικές ανακοινώσεις.

Μέσα απο τις σελίδες μας, μπορείτε να ρωτήσετε ό,τι σας απασχολεί και ο γιατρός θα σας απαντήσει. 

Το Ιατρείο του βρίσκεται στην οδό Νικ. Πλαστήρα & Θησέως στο Μαρούσι. Τηλέφωνο ιατρείου: 210 6144080

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016 10:51

Μητρότητα: μια λέξη που μαθαίνεις την έννοια της

Γράφτηκε από τον 
Κατηγορία Μαμά

Γράφει ο Dr. Άρης Τσιγκρής

Η εγκυμοσύνη συνήθως δημιουργεί στη γυναίκα πολλές απορρίες, ενώ μια ερώτηση που συχνά ακούνε οι γυναικολόγοι, είναι η «Θα είμαι καλή μητέρα;»

Γιατί όμως μία γυναίκα αμφιβάλλει για τις ικανότητες της στον πιο φυσικός της ρόλο;

Είναι σίγουρο πως ένα μέρος της ανησυχίας προέρχεται από τη σχεδόν απόλυτη άγνοια που η σημερινή γυναίκα δηλώνει απέναντι στον κόσμο του μωρού και ιδιαίτερα του νεογέννητου.

Στην παλιά παραδοσιακή οικογένεια, όπου ο μεγάλος αριθμός παιδιών δημιουργούσε ένα ευρύ φάσμα ηλικιών και όπου κάτω από την ίδια στέγη βρίσκονταν συχνά περισσότερες από δύο γενιές, η κοπέλα είχε πάντα τη δυνατότητα να βλέπει τη μητέρα ή μια θεία της να θηλάζει και να φροντίζει ένα μικρότερο παιδί.

Με τον φυσικότερο τρόπο εκμάθησης, δηλαδή την παρατήρηση και τη μίμηση, αποθήκευε εκείνα τα πολύτιμα βιώματα και, με τη σειρά της, μπορούσε να σχετίζεται με το μωρό της με άνεση και εμπιστοσύνη στη συμπεριφορά της.

Σήμερα, αντίθετα, οι ανάγκες και οι σύνθεση της οικογένειας πολύ σπάνια προσφέρουν στο κορίτσι την ευκαιρία να βιώσει από κοντά τη σχέση με ένα μικρό παιδί και το εξω-οικογενειακό περιβάλλον δεν φροντίζει να καλύπτει αυτό το κενό.

Έτσι, όσο πλησιάζει η ημερομηνία του τοκετού, γίνεται αντιληπτό στη γυναίκα πόσο ο κόσμος και οι ανάγκες ενός μωρού αποτελούν έναν χώρο άγνωστο, όπου καλείται να συμμετέχει υπεύθυνα και αποτελεσματικά.
Ωστόσο αυτή η ανησυχία της εγκύου δεν προέρχεται μόνο από την επίγνωση της απειρίας της, αλλά βασίζεται συχνά στην ελάχιστη εμπιστοσύνη που νιώθει γενικά για τον εαυτό της και τις δυνατοτητές της.

Όσον αφορά στην έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μας και το σώμα μας, πρέπει να αναφερθούμε στην παλιά σχέση με τα γονεϊκα πρόσωπα, ιδιαίτερα με τη μητέρα.

Όταν δε γίνονται σεβαστοί οι ρυθμοί του παιδιού στην πιο μικρή ηλικία, αλλά επιβάλλονται αυτοί που διευκολύνουν τον ενήλικα, όταν δεν του επιτρέπεται ύστερα να πειραματίζεται, να κάνει λάθη, να παίρνει πρωτοβουλίες, δεν ενθαρρύνεται στις προσπάθειές του, αντίθετα αποδοκιμάζονται οι αποτυχίες του, όταν δεν του δίνεται η δυνατότητα να νιώθει τη χαρά της ελεύθερης σωματικής έκφρασης, το παιδί λαμβάνει συνεχή μηνύματα ανεπάρκειας, που θα το ακολουθούν στην ενήλικη ζωή.

Μια από τις συνέπειες αυτής της πορείας του χαρακτήρα είναι η κατασκευή ενός ιδανικού πρότυπου συμπεριφοράς στο οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να μοιάζει.

Οι γυναίκες που αμφιβάλλουν για τις ικανότητες τους, ότι δηλαδή δεν μπορούν να μεγαλώσουν σωστά το μωρό τους (όπως εξάλλου και να γεννήσουν ένα γερό παιδί), νιώθουν αυτή την ανεπάρκεια διότι, λόγω των παιδικών τους βιωμάτων, αναφέρονται σε ένα ιδανικό πρότυπο μητέρας που έχουν στον νου τους: στην προσπάθεια να βρίσκονται σ’ εκείνο το υψηλό επίπεδο, αισθάνονται συνέχεια ελλιπείς.

Δεν μπορεί βέβαια να είναι διαφορετικά τα πράγματα: το πρότυπο είναι ιδανικό, αρά τέλειο, η γυναίκα ανθρώπινη, αρά με τα όριά της και τα ελαττώματα της, όποτε δε θα μπορεί ποτέ να συμπεριφέρεται άψογα.

Αντίθετα, τα αποτελέσματα είναι ότι το παιδί θα παίρνει συνεχώς αντιφατικά μηνύματα και θα φορτώνεται το άγχος της μητέρας που αυτός ο «αγώνας» με τον εαυτό της αναμφισβήτητα της προξενεί.

Η καλύτερη πορεία προς μια καλά σχέση μητέρας-παιδιού είναι από τη μια η λήψη σωστών πληροφοριών γύρω από τις ανάγκες και τον ψυχικό κόσμο του βρέφους, από την άλλη η συνειδητοποίηση: όταν ένα άτομο αρχίζει να αναγνωρίζει μέσα του αυτό το «παιχνίδι» του πρότυπου και να αποδέχεται όλες τις πλευρές του χαρακτήρα του ως συνέπεια της προσωπικής του ιστορίας, θα έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα προς μια αυθεντική επαφή με τον εαυτό του.

Αυτό του επιτρέπει να σχετίζεται με τους άλλους χωρίς μάσκες, αλλά με το αληθινό του πρόσωπο.

Η γυναίκα τότε θα σχετίζεται με το μωρό της χωρίς τη μάσκα της τέλειας μητέρας, αλλά με το πρόσωπο της αληθινής μητέρας.

Έτσι, μετά τον τοκετό, θα μπορέσει να αναπτύξει μια σωστή, αυθεντική σχέση μαζί του και θα νιώθει ότι, για το παιδί, η ίδια είναι αναντικατάστατη.

Διαβάστε εδώ περισσότερα άρθρου του dr. Άρη Τσιγκρή